Ton Gimbrère over werkgeluk

Als we ons op het afgesproken tijdstip melden in het bezoekerscentrum van het Koning Willem II Stadion is het er nogal druk. We spotten diverse Tilburgse politieke kopstukken en de gezichten staan strak. Ton leidt ons rap naar een tafeltje. Maar een vriendelijk meisje snelt op ons af en vraagt ons beslist te vertrekken. De persmeeting vanwege het Chroom6-verhaal start zo, niet handig als wij hier zitten. Ton begrijpt het meteen, staat op en sprint naar een andere ruimte.

Ton, hoe…

Hoe staat het eigenlijk met jullie Ploeg? We hebben elkaar al een tijdje niet gesproken, hebben jullie een nieuwsbrief of zo, dan blijf ik op de hoogte. Oh, jullie houden je naast De Ploeg bezig met werkgeluk? Ik was laatst bij een lezing over werkgeluk van, kom, hoe heet hij, een Tilburgse hoogleraar, wacht ik zoek het even op…

Wat fijn dat jij zo enthousiast van wal steekt. Je trekt natuurlijk ook zelf met je groene broodtrommel door Tilburg om verhalen op te halen. Maar vertel óns nou eens: wat maakt jou gelukkig in je werk?

In de gemeenteraad ben ik ook degene die de meeste vragen stelt… Toen ik startte als ondernemer dacht ik oprecht dat presteren en winst maken me het ultieme geluk zou brengen. Was er snel achter dat echte geluksbrengers andere dingen zijn. Tuurlijk, omzet en resultaat tellen, het zijn belangrijke voorwaarden in een bedrijf en ze helpen ook wel mee om gelukkig in je werk te zijn. Maar uiteindelijk word ik gelukkig van mensen zien groeien.

Mensen zien groeien, dat is een mooi uitgangspunt. Hoe deed je dat bij de Bonheur Horeca Groep?

Als we mensen aannamen die net van school kwamen, keken we naar welke kwaliteiten en talenten iemand had. We zorgden dat we die mensen kansen aanreikten om in dat talent of die kwaliteit verder te komen. Groeien lukt als iemand de aangereikte kans ook daadwerkelijk pakt.

Kijken naar talent en kwaliteit, hoe ging dat dan in z’n werk?

Dat is een kwestie van veel één op één met mensen in gesprek gaan. Daar de tijd voor nemen, veel informeel aanwezig zijn op de werkvloer om ook echt zélf te kunnen zien hoe het gaat. Ik ben redelijk toegankelijk en ik spreek zelf ook iedereen aan. Die aandacht en interesse is ook oprecht. Het is geen trucje, want dan werkt het niet. Zo hebben we ook een aantal goede gebruiken. Altijd personeelsuitje op 3e kerstdag en na 10 dagen kermis met z’n allen iets leuks doen.

We beginnen het te snappen. Jij bent zichtbaar aanwezig, oprecht betrokken, stelt veel vragen en reikt kansen aan die medewerkers ook zelf moeten grijpen. Maar hoe zorg jij dan dat het gaat zoals jij wilt?

De cirkel is rond als ik ook nog check wat er met het gesprek is gebeurd. Ze benaderen me voor van alles en nog wat, soms verwijs ik door naar de juiste mensen. Maar dan vraag ik vervolgens wel na of het verhaal ook bij die persoon is aangekomen. En ik zie veel hè, door zo aanwezig te zijn op de werkvloer. Maar ik ben niet altijd overal. Autonomie is voor mij belangrijk en ik vind dat je ook moet erkennen wat je niet kunt. Ik laat ook los en geef mensen vrijheid.

Vrijheid, dat klinkt goed. Zo kunnen mensen zich namelijk ontwikkelen in de door henzelf gekozen richting en daar worden mensen werkgelukkig van. Hoe borg je zoiets in een organisatie?

In de Bonheur Horeca Groep hebben we daar verschillende programma’s voor gemaakt. Zo is er job rotation, je loopt dan een dagje mee in een andere functie. Kun je kijken of het iets voor je is. En we vragen medewerkers binnen hun eigen functie een ‘mini-onderneming’ te starten. Denk eens na wat je zelf graag zou willen opzetten, vroegen we dan, en ga dat maar doen. Je moet meer bieden dan salaris hè, je moet boeien en binden.

We weten nóg iets met een B.

Ja, Bonheurologie! In het programma van de Bonheur Horeca Groep zit een cursus Bonheurologie. Daar leren medewerkers over de ontstaansgeschiedenis, de spraakmakende projecten en het DNA van het bedrijf. Die cursus, die geef ik nog steeds. Met veel plezier.

En wat als het dan even niet lukt of toch misgaat met een medewerker?

Er is een stevig vangnet gebouwd voor medewerkers. Als er iets is kun je nog dezelfde dag terecht bij een psycholoog, een fysiotherapeut of een jurist. Je moet dat als bedrijf voor je mensen organiseren, ook als er voor je mensen dingen spelen van buitenaf.

Jij hebt werk gemaakt van ‘inclusief ondernemerschap’ door mensen met een beperking in je bedrijf aan te nemen. Hoe dat zo?

Iedereen doet mee, dat is één van onze kernwaarden. We hebben dat vormgegeven door leer-werktrajecten in te richten, stages en arbeidsovereenkomsten te bieden. Die kernwaarde zat er bij mij als persoon altijd al wel in, maar het is er door m’n werk meer uitgekomen. Het gaf me een kant van de wereld te zien die ik niet kende. Ben daar zelf heel gelukkig van geworden.

Wat is de impact daarvan op je klanten?

Gásten, zeggen wij in de horeca! Het is voor een aantal opdrachtgevers zelfs een reden om bij ons te reserveren. En het heeft effect op de gasten en medewerkers zelf. Een van de medewerkers op de Faculty Club weet van alle hoogleraren voor ze zelf kunnen bestellen al wat hun aperitief is. Iemand met een trilhand in de horeca op de golfbaan vertelt gewoon rustig hoe dat komt als een gast flauw commentaar geeft. En in een team van zes dames die al wat ouder zijn zetten we rustig een jong grietje met een beperking. Dan verandert er wel het een en ander in zo’n team.

Je hebt je bedrijf nu verkocht en bent de Tilburgse politiek ingegaan. Je wilde niet even rustig aan doen?

De jonge club stond te popelen om het over te nemen! Dat lag bij hun aanstelling niet per se voor de hand, ze kwamen recht van school, maar ze hebben hun kansen gegrepen… Ik ben nu 60. Tilburg is ‘mijn’ stad. Ik voel me betrokken bij wat er in de stad gebeurt. Ik kijk kritisch, bemoei me graag ergens tegenaan. Als je ergens iets van vindt moet je je ook inspannen om het beter te maken, dat vind ik. Dus werd het de Tilburgse politiek. En eigenlijk doe ik het daar niet anders dan voorheen. Ik hoor een verhaal. Ik vraag me af: ‘zou dat echt waar zijn?’. En dan ga ik kijken en er iets van vinden. Zolang ik resultaten boek, dingen voor elkaar krijg, werkelijke impact heb, is het goed.

Tips, Ton, heb je nog tips voor medewerkers, ondernemers, leidinggevenden die zichzelf of anderen werkgelukkig willen maken?

Blijf niet alleen in je eigen bedrijf rondkijken. Doe veel buiten je werk. Maak een mix van je leven, de wereld is groter dan je denkt. Lever een bijdrage aan de stad of de regio waar je woont. Andere mensen leren kennen geeft eye-openers, netwerken en vrijwilligerswerk doen is je persoonlijke vorming.

Als we afronden staat Ton snel op. Hup, terug naar het bezoekerscentrum. Daar is de persmeeting inmiddels gestart en daar moet hij bij zijn.