Chris Faro over werkgeluk

De Tilburgse woonstichting Tiwos huist in het Tilburgse centrum. We hebben een afspraak met Chris Faro, senior beleidsadviseur. Op de achtergrond boor- en klopgeluiden. Hier wordt verbouwd? “Klopt”, zegt Chris. “Heb je bouwtekeningen die ik kan laten zien?”, vraagt hij aan de projectleider die toevallig langsloopt. Dus liggen op tafel de sfeerimpressies van hoe Tiwos gelukkig werken in haar gebouw gaat vormgeven. Dat is een mooie ingang voor ons gesprek werkgeluk.

Het is hier nogal rumoerig. Wat gebeurt er allemaal?

Jullie vallen midden in onze verbouwing. Tiwos is niet meer het bedrijf dat het 10 jaar geleden was. Ons oude gebouw met kantoren en statische vergaderzalen sluit meer bij onze nieuwe manier van werken. Vroeger werd er meer top-down beslist en waren we meer collega’s-op-eilandjes. Nu werken we met wisselende teams die zich over verschillende vraagstukken buigen. Hoe kan ons gebouw onze nieuwe manier van werken beter ondersteunen? Daar hebben we gezamenlijk over nagedacht. Je kunt straks kiezen voor de manier van werken die past bij wat je op dat moment nodig hebt: open, besloten, groot of klein, alleen of met een team.

En, word jij daar gelukkig van?

Interne grap: wij doen onszelf nu de verbouwing aan die bewoners soms moeten ondergaan. Een vergoeding voor gederfd werkgeluk bij geluidsoverlast van de boormachine zit er voor ons niet in, helaas. Maar ik word wel enthousiast van de nieuwe mogelijkheden die we straks hebben. Beneden komt zoveel mogelijk open ruimte. Dat wordt de plek voor ontmoeten, vergaderen en ‘aanlanden’. Met flexibele werkplekken die zo goed mogelijk arbo-technisch verantwoord zijn, en waar ook onze ‘externen’ even kunnen werken. Bewonersverenigingen, aannemers, teams, maatschappelijke initiatieven… Al die nieuwe mogelijkheden gaan wel allerlei kansen voor beweging en verandering geven.

Oei, bewegen en veranderen, er zijn mensen die daar niet per se van houden, toch?

Ja, maar dat is ook prima hoor. Vaste werkplekken gaan we dus loslaten, maar als je elke ochtend op tijd bent en toch die ene plek bezet, mag dat toch? Er zijn nu eenmaal ook mensen die hun werkgeluk aan vastigheid ontlenen. Het parkeerplekkenbeleid hebben we al losgelaten, en dat heeft geen issues opgeleverd. Het zal zich allemaal wel gaan voegen, daar heb ik vertrouwen in. En als je straks wat verder dan nu moet lopen naar de printer, hopen we dat je even nadenkt voordat je print. En als je toch loopt dat je dan onderweg leuke collega’s tegenkomt en in de wandelgangen kennis opdoet.

Over vastigheid gesproken: jij werkt ook al weer 11 jaar bij Tiwos. Wat boeit jou in de organisatie?

Tiwos verhuurt huizen. Maar vastgoed, stenen, daar gaat het me niet om. Het gaat er wel om dat dit bedrijf 7000 huishoudens een thuis biedt. Dat zijn mensen van allerlei pluimage, de diversiteit is groot. Er speelt criminaliteit, er zijn probleemgezinnen, maar op heel veel plekken gaat het juist hartstikke prima. Tiwos speelt een betekenisvolle rol bij het oplossen van brede, maatschappelijke, stedelijke vraagstukken. Als socioloog vind ik dat interessant. En ik krijg steeds weer nieuwe vraagstukken op m’n bord die ik samen met anderen mag oplossen.

 Jij wordt blij van problemen oplossen?

In zekere zin wel ja. Met anderen om de tafel en uitzoeken hoe ik dat, samen met die anderen, voor elkaar krijg. Daar zet ik dan m’n tanden in. De ene keer is dat met de Gemeente Tilburg, de andere keer met de bewonersvereniging, dan weer iets interns. Wat helpt is dat de kernwaarden van Tiwos aansluiten bij mijn eigen kernwaarden.

Dat is interessant. Uit onderzoek naar werkgeluk blijkt namelijk dat als mensen zich kunnen verbinden met de kernwaarden van het bedrijf, medewerkers daar werkgelukkig van worden.

De kernwaarden van Tiwos zijn dichtbij, sociaal en gedreven. Uit visitaties en eigen onderzoek komt naar voren dat Tiwos ook écht dicht bij die kernwaarden staat. Ik merk dat ook aan de mensen die hier werken. Mensen pakken hier echt hun rol. Zo was er laatst het plan om in het kader van 100 jaar Tiwos als ludieke promotie ook mee te lopen met de Tilburgse Opstoet. Dat plan behoeft geen procesregie, binnen 2 weken was alles geregeld. Het is mooi dat mensen zich hier geboeid en gebonden voelen in de organisatie. Ze blijven over het algemeen ook lang. Dat heeft soms ook een keerzijde: sommige mensen blijven langer dan eigenlijk goed voor ze is. En áls mensen gaan bewegen, dan zijn het ook soms juist de mensen die je voor de organisatie graag zou willen houden. Niet alleen vernieuwing is belangrijk, maar ook continuïteit.

Die kernwaarden van Tiwos kloppen dus met de mensen die er werken. Hoe geef jij als persoon eigenlijk vorm aan die kernwaarden?

Ik weet van mezelf dat ik echt iets nodig heb om m’n tanden in te zetten. Ik wil het verschil maken op kwetsbare gebieden in het sociaal domein. Daar ben ik dan vrij ‘euro-gedreven’ in. Het geld hebben om dingen voor elkaar te krijgen hélpt om die dingen ook daadwerkelijk voor elkaar te krijgen. Maar dat is het niet alleen. Ik was vroeger topverkoper bij Perry Sport. Had zelf nog nooit geskied, maar door goed te luisteren en inlevingsvermogen kon ik goed adviseren. En ik heb nog geen klant teruggezien met een gebroken been 😉 Ik ben ook nogal waardegedreven: ik wil mensen aan dezelfde kant krijgen om die zaken voor elkaar te krijgen en inhoudelijk de goede dingen doen. En daar ben ik dan weer best pragmatisch in. Regelen & ritselen met het goede voor ogen, zo kun je dat zien.

Als wij dit zo horen word jij ook werkgelukkig van autonomie.

Ja, die heb ik nodig. Ik word gelukkig van eigen regie nemen, aanpakken en doen wat nodig is en daar ook echt ruimte voor te krijgen. Ik kan hier ook die eigen regie nemen omdat ik me kan verbinden aan de kernwaarden van het bedrijf. En omdat mijn collega’s dat zelf ook doen. Zo’n organisatie is authentiek, voelt als een warm bad. Ik hoef dan zelf niet zo op het podium, ben liever op de achtergrond sturend. Dat ik me in de organisatie erkend en gezien voel, is genoeg.

Tips voor anderen die vooruit willen met hun werkgeluk?

Blijf je openstellen en vertrouw. Als de fut er een beetje uit is, loop je misschien te balen. Maar als je stil blijft zitten wordt het er sowieso niet beter op. Ga er zelf op uit, durf op zoek te gaan naar wat je verwondert, probeer eens iets uit. Het kan uit onverwachte hoek komen. Zo ben ik voor m’n werk laatst met Tonneke meegegaan op haar SRV wagen met een sociale bedoeling. Iemand uit een totaal andere context met een fors verleden in de hulpverlening, maar door me open te stellen heb ik veel van haar geleerd. Zo haal je levenslessen ook uit onverwachte hoek, en zeker niet alleen uit werk. Als je op zoek bent naar meer werkgeluk, maak dat dan kenbaar in je omgeving. Ik werk in een organisatie waar dat kan en werkt. Maar ik denk ook dat mensen elkaar best meer zouden mogen vertrouwen en dat open zijn vaker kan dan je denkt.

Je klinkt erg werkgelukkig, Chris. We hebben wel opgevangen dat je regelmatig te laat op een afspraak verschijnt. Vertel eens, hoe komt dat?

Als ik er ben, dan ben ik er ook echt. Ik zit met volle aandacht in een gesprek. Wil weten hoe het zit en regelen wat ik kan. Die kernwaardes sociaal, gedreven en dichtbij spelen dan een rol. Ik vaar op m’n innerlijk kompas: als ik het voor me zie en erin geloof dat een bepaald resultaat bereiken een goede zaak is, dan ga ik er ook voor. En dan loopt een gesprek wel eens uit, ja…

Als we na het interview naar de trap lopen, zien we hem nog net binnengaan bij z’n collega’s van P&O. Er is taart, dat had hij ons al verteld. “Sorry”, horen we hem zeggen, “mijn vorige afspraak liep een beetje uit…”